Bakterie E. coli bytują w przewodzie pokarmowym ludzi i zwierząt, pomagając w przyswajaniu pokarmów. Są nieszkodliwe, a nawet pożyteczne, dopóki pozostają w dalszej części przewodu pokarmowego. Pomagają w procesie ostatecznego rozkładu pokarmu oraz w syntezie witamin z grupy B i K. Jeśli jednak w środowisku zewnętrznym dojdzie do ich mutacji, a następnie przedostaną się z powrotem do naszego organizmu, mogą stać się śmiertelnie niebezpieczne.

Parazytozy przez wiele lat stanowiły duży problem zdrowotny i terapeutyczny, dotykały najczęściej osób ubogich, żyjących w skrajnie ciężkich warunkach i mogły przez swój niejednokrotnie przewlekły przebieg prowadzić do pogorszenia jakości życia lub nawet do inwalidztwa. W związku ze zmianami środowiska, a także dzięki poprawie warunków higienicznych ludzi i metod hodowli zwierząt, obciążenie parazytozami ulega istotnym zmianom. Zmniejszeniu ulega w Polsce częstość występowania parazytoz kosmopolitycznych, a w związku z coraz dalszymi i dłuższymi podróżami zwiększa się liczba zawlekanych parazytoz tropikalnych.

Ekspozycja zawodowa to narażenie pracownika na kontakt z materiałem zakaźnym w związku z wykonywaną pracą, w wyniku naruszenia ciągłości skóry przez zakłucie, zadrapanie, skaleczenie narzędziem zanieczyszczonym materiałem zakaźnym, zachlapanie błon śluzowych lub uszkodzonej skóry oraz długotrwały kontakt skóry z dużą objętością materiału zakaźnego.

W Krajowym Ośrodku Medycyny Tropikalnej w Gdyni podróżni powracający właśnie z tej części świata stanowią najliczniejszą grupę pacjentów hospitalizowanych po podróży. Profilaktykę przed takim wyjazdem należy zatem przeprowadzić bardzo starannie, a turyści z objawami chorobowymi po powrocie z tropikalnej Afryki powinni być traktowani ze szczególną ostrożnością kliniczną.

Nieżyt górnych dróg oddechowych u dzieci stanowi częsty problem. W niektórych porach roku do 70–80% wizyt rodziców z dziećmi u lekarzy związanych może być właśnie z tym schorzeniem. Kolejna choroba przeziębieniowa u dziecka może być powodem zaniepokojenia rodziców, którzy często podejrzewają u swojego dziecka zaburzenia odporności.

Bez dostępu do skutecznych antybiotyków niemożliwe byłoby przeprowadzenie udanego przeszczepienia narządów. Nie moglibyśmy prowadzić skutecznej chemioterapii nowotworów oraz opieki nad wcześniakami. Ogromną śmiertelnością obarczone byłyby nawet najprostsze zabiegi chirurgiczne, a wymiana stawu biodrowego lub kolanowego byłaby równie bezpieczna, jak gra w rosyjską ruletkę.

Konieczność pozajelitowego podawania penicyliny i jej pochodnych w praktyce lekarza POZ nie zdarza się zbyt często, jednak wystarczająco często, by wzbudzać kontrowersje dotyczące bezpieczeństwa ich stosowania. W przypadku wielu chorób jest to podstawowy sposób leczenia – tzw. antybiotykoterapia pierwszego rzutu.